Umudun şafağına doğru

İktidar ve şürekâsının kibrini ifşa eden bir tespitle başlayalım: kendini mutlak sanan her iktidar, kocaman bir yanılgıya dayanır; kendi geçiciliğini sonsuzlukla karıştırma yanılgısına.

Bu yanılgı, yalnızca kavramsal bir hata değil, aynı zamanda toplumsal dokuyu çürüten bir pratiktir. 

Neler oluyor böyle? Bu kararları alan, bu zulümleri yapan, bu zulümlere ses çıkarmayan, eşlik eden, çanak tutan, iş birliği yapan bu insanlar kim?

Dün dost dediğiyle bugün düşman, dün düşman dediğiyle bugün dost olan, apaçık ortada olan bitenleri görmüyormuşuz gibi aklımızla alay eden, utanmayan, utanma duygusu kalmayan, bir dediği bir dediğini tutmayan, ama hep aynı tonda konuşup duran bu insanlar kim?

Bir gün bir üniversiteyi kapatıp on binlerce öğrenciyi okulsuz, binlerce akademisyeni ve çalışanı işsiz bırakan, ertesi gün aynı üniversiteyi tekrar açan bu zihniyet, neyin zihniyeti?

Bu sorular, anlamın ve güvenin sistematik biçimde imha edildiği faşist bir tekniğin semptomları değilse nedir?

Kimlerin bizim korkularımızla beslendiğini yeterince öğrendik mi şimdi?

Kimlerin karşıdevrimi bizim mücadelemizle, bizim çabalarımızla, bizim umutlarımızla beslediğini öğrendik mi artık?

Kimlerin devrimci, kimlerin karşıdevrimci olduğunu öğrendik mi? “Şimdi sırası değilciler”in kimler olduğunu öğrendik mi?

Varlığını kullanışlı aparatlara ve gizlenmiş ihanetlere borçlu olan faşistler, her insanı tehditlerle korkutarak ya da doğrudan zulmederek kontrol altında tutmaya çalışır. Başarısını tehdit ve zulüm karşısında susan, sinen insan sayısıyla ölçer. Bu sayı çoğunlukta olduğunda kendini güvende hisseder ve tepkisizlik karşısında gücünü büyüttükçe büyütür. Ve bazen öyle bir güç kazanır ki, artık her şeyi kontrol edebildiğini sanmaya başlar. Yanılır! Çünkü, korkunun en etkili yönetim aygıtına dönüştüğü bu noktada, kritik bir eşik belirir her seferinde.

İşte, ülkece karanlığın tekeline aldığı akışın dışına çıktığımız ve bu eşiğe yeniden geldiğimiz anlardayız yine. Yine, korkunun da cesaretten korktuğunu hatırlatıyoruz birbirimize.

Basit bir toplumsal uyanış anı değil, derin bir bilinç sıçramasıdır bu anlar. Çünkü korkunun bile korkacağı bir şeyin var olduğu bilgisiyle kuşandığınızda, zulmedenlerin varoluşsal dayanağını aşındırırsınız. Etrafınızda yeni yeni cesaretler yeşermeye başlar. Yeşeren her yeni cesaret, varoluşun estetiğini dönüştürür. Artık en güvensiz en belirsiz anlarda bile neşeli şarkılar çınlar kulaklarınızda. Çaresizliğin reddi olan bu şarkılar, meydanlarda söylenip kolektif bir varoluş bildirgesine dönüşür ve zulmün dondurmaya çalıştığı zamanı yeniden sıvılaştırır.

İyiye ve güzele bu yeni cesaretlerle yöneliriz. Çünkü iyiyi  yalnızca korkudan arınmış zihinler üretebilir. Ve güzel, bastırılmış olanın özgürlüğe kavuştuğu anda parıldar yalnızca. Ve umut, devasa ideolojilerde ya da büyük anlatılarda değil, tam da gündelik olanın içinde, en incinebilir olanda saklıdır. Ve insanlar arasında yayılan cesaret, umudun, gerçek umudun, şafağına giden yoldur.

Ne kadar çiğnenirse çiğnensin anayasa olduğu yerde duruyor. Ne kadar aksi yapılırsa yapılsın,  yasalar olduğu yerde duruyor.  Ve cumhuriyet, Türkiye Cumhuriyeti, ne kadar yıkılmaya çalışılırsa çalışılsın, o da olduğu yerde duruyor hâlâ.

Şu hâlde, mesele, hukukî ve toplumsal temeli yok etmeye çalışan karanlık zihinlerden kurtulmak ve yasallık zemininde yeniden varolmak için umudun şafağına giden yolda, yorulmadan, yılmadan ilerleme meselesidir.

Gecikmiş adımlarınızı atmak için etrafınıza bakın ve nerede, neyi düzeltebileceğinizi düşünün ve düzeltmeye başlayın.

Mutlak butlan davası kararının açıklanmasının üzerinden tam bir hafta geçti.

CHP’ye yapılan saldırı dolayısıyla, bugün sevmediğim bir kavram olan “HAİNLİK” üzerinden üçüncü “ÖVGÜ” yazımı: Hem koleksiyon tamamlansın hem Carlo Maria Cipolla ile Étienne de La Boétie’ye bir nazire olsun ve hem de “politikacılar” başta olmak üzere, “insanlık” adına evrensel bir katkı (!) yapayım diye yayımlıyorum.

Sezar, Roma’ya doğru yürürken ordusunu Rubicon nehrinden geçirince “Alea iacta est” (Zar atıldı) demiş…

CHP gündeminin bir ayağı seçilmiş genel başkan Özgür Özel’in milletle buluşmaları, bir ayağı atanmış genel başkan Kemal Kılıçdaroğlu’nun dönüş hamleleri.

Neoliberal dönemde, birçok şeyin sonunun ilan edildiğine tanıklık ettik.

İktidar ve şürekâsının kibrini ifşa eden bir tespitle başlayalım…

İktidar ve şürekâsının kibrini ifşa eden bir tespitle başlayalım…

Devrim sayesinde elde edilen ilerici kazanımları topyekûn bir şekilde geri çevirme projesi olan karşıdevrim, “eski insan”ını geri getirmek için uğraşırken kimin kim olduğuna yönelik müthiş bir toplum röntgeni de çekiyor.

Kılavuz, kimilerinin zannettiğinin aksine yabancı değil Türkçe kökenli bir sözcüktür.

İlk ve ortaöğretimde olağan süreç şudur: bir öğretmen öğrencisinde bir sorun fark ettiğinde öncelikle okulun rehberlik ve psikolojik danışma servisine başvurur.

Yıllardır süren eğitim katliamının ulaştığı son noktada tarihimizin en ölümcül okul saldırısını yaşadık.

Gündelik yaşamın sıradan akışı içinde çoğu zaman felsefî bir terminolojinin ağırlığını taşımayan hafif ifadeler kullanırız.