Bu ne kin, ne utanmazlık, ne ahlak yoksunluğu!

İkisinin de hedefinde tek kişi var. Elbirliği ile yok etmek istiyor ve bu amaçla işbirliği yapıyorlar.

Hayır, iki kamp da farklı gerekçelerle değil, hemen hemen aynı gerekçelerle bunu istiyorlar.

İktidar, Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Erdoğan’ı geçecek/yenecek ana aday olduğu için İmamoğlu’nun zindana tıktı, 31 yıllık diplomasını iptal ederek önünü kapadı. CHP’li belediyelere uyduruk soruşturmalarla, ellerindeki yargı marifetiyle kanıtsız hapse tıkmak ve seçim sürecinde CHP’yi de bu süreçte itibarsızlaştırarak seçim kazanmak istiyor.

Peki Kılıçdaroğlu’na ne oluyor? Ve ekranda aynı görüşleri savunanlara?

Kılıçdaroğlu onu büyükşehire aday gösteren kişi. O da hakkını verdi, seçimleri kazandı, Cumhurbaşkanlığı ve milletvekilliği seçimlerinde Türkiye’yi karış karış dolaşarak KK’ye ve CHP’ye oy istedi.

O güne kadar tüm seçimleri kaybeden, bunun için hiçbir bedel ödemeyen, çekilmeyi aklının ucundan bile geçirmeyen, kendisine “ebedi muhalefet başkanlığı” gibi konforlu bir alanı yaratmak için KK yine aday oldu. 69 delegeyi kullandı ve “Bak parti beni istiyor” dedirterek aday oldu. Diyebilirsiniz ki normal politikacı olsa koltuğu boşaltır, “Hadi arkadaşlar ben bugüne kadar başaramadım, sıra sizde” derdi.

Ama ortaya çıktı ki bu adaylığı ile kendisine verilen “CHP’yi sürekli muhalefette tutmak” devlet görevinin sürekliliği gerekiyordu.

İlk tur sonucu: Özgür Bey 682, Kemal Bey 664 oy aldı. Özgür Bey iki oy ile salt çoğunluğu kaçırmıştı. İkinci turda fark açıldı: 812-536.

Burada temel soru şu: Nasıl oluyor da 13 yıl boyunca sıfır başarıya rağmen, üstelik en önemli konularda (mühürsüz oylar için YSK’ye başvurmamak, milletvekillerinin yasama dokunulmazlıklarını kaldırmak için anayasa değişikliği gibi) çok sayıda iktidara hizmet sunmasına rağmen, delegelerden ilk turda 664 oy alabiliyordu?

Delegelerin aklı mı bağlanmıştı, başarısızlığı neden ödüllendiriyorlardı?

Bunun sırrı, 13 yıllık başkanlığı boyunca delegeleri ve seçilmelerini bağlamasıydı. Bu konuda yüksek başarılı! Özgür ve partisini düşünen delege olsaydılar, KK’yi gönderirlerdi. Neyse ki ikinci turda 128 delege bağını kopardı ve Özgür Özel’i destekledi. Sonraki kurultaylarda da başarılı yönetimi durmadan ödüllendirdiler, partisini düşünen delege gibi davrandılar.

İmamoğlu’na gelelim. Ağırlığını değişimden yana kullanmasının, KK’nin kaybetmesinde şüphesiz katkısı oldu. Ve bunu unutmadı, hedefine İmamoğlu’nu koydu. Aylar sonra da CHP’de iktidar değişimiyle koltuklarını, çıkarlarını, herhalde avantajlarını da kaybeden bazıları oyların rüşvetle satın alındığı masallarıyla ve KK’nin da bunun arkasına geçmesiyle bugünkü tabloyu yarattılar.

Şüphesiz burada KK ile iktidarın ortak operasyonu söz konusuydu.

Evet, İmamoğlu kini, KK ve medya adamlarını, bu kez iktidarın İBB operasyonlarını desteklemeye itti.

Böylece iktidarın CHP’ye ve belediyelerine başlattığı operasyonlarında KK ve adamlarının de desteğini aldı ve mutlak butlan pususuna yattılar.

Yargılamalardaki fiyaskolar, yalanlar, şantajlar, asılsız kanıtsız suçlamaların ortaya çıkması onları zerre ilgilendirmedi.

Şimdi, iktidar koltuğu en büyük destekçisine verdi. Ondan daha iyi bir muhalefet lideri bulamazdı.

Üstelik, İmamoğlu’nun ahlaksız suçlamasıyla “defterini dürme” işini de KK’ye sipariş ve ihale etti.

Şimdi adamları ekranlarda “ahlaksız İmamoğlu” diye utanmazca ve rezilce basbar bağırırken KK’ye de partiden ihraç etmenin kapılarını açıyordu.

Kin değil, deve kini… Ama o koltuk onlara zerre hayır getirmeyecek ve ilk seçimlerde sıfırlanacaklar.

Millet göbeğini kaşımıyor, her şeyi görüyor ve sandığı bekliyor.

Mutlak butlan davası sonucunun açıklanmasından sonra siyasal yaşamda önemli gelişmeler oldu.

Tarihsel tabanlı siyasal süreçler sadece tek bir anı belirleyen fotoğraf karelerine indirgenmemeli, bir film şeridi gibi izlenmelidir.

Dönersem Mersin’e kışın giderim/ yanımda kitaplar sevdiğim ozanlardan.

Boşuna çaba, suçsuzların, haklarını savunan, haklarını arayanların canlarını boşu boşuna yakıyorsunuz.

AK Parti’nin 25 yıllık iktidarı boyunca “Bunu da gördük” dediğimiz o kadar olay yaşadık ki ne yaşanırsa yaşansın artık şaşırmayız diyorduk.

Nefret ve şiddetle yoğrulmuş, belirsizliklerle kuşatılmış bir dönemden geçiyoruz.

Son dönemlerde muhalefet çevrelerinde kimilerinin Cumhuriyet kavramını, kimilerinin de demokrasi kavramını öne çıkardıklarına tanık oluyoruz.

Kurban Bayramı, milyonlarca hayvanın ülke içinde hareket ettiği, el değiştirdiği, kesildiği ve elde edilen etlerin tüketimini içeren devasa bir süreçtir.

Ankara Adliye (İstinaf) Mahkemesi’nin “mutlak butlan” kararı ile CHP’nin 38. kurultay öncesi duruma çekilmesi ve süreçte delege oyuyla seçilen yönetimin tüm karar ve uygulamalarının yok hükmünde sayılması Türk siyasi tarihinde örneği olmayan bir sivil darbedir.

İktidar yerel seçimlerde kaybettiği belediye başkanlıklarını, yargıyı siyasal araç olarak kullanarak ele geçirmeye çalışmaktadır.

Geçen yazımda, Rusya-Ukrayna savaşının Baltıklar’a sıçrama ihtimalini yazmıştım.

Özgür Özel ve arkadaşları CHP olanakları tüketinceye kadar yeni parti kurmayacak veya ellerinin altındaki partiyi aktifleştirmeyecekler.

Bardağın dolu tarafına bakıyorum olmuyor, boş tarafı tutmuyor.