‘Hizmetkâr’ın ‘devlet aklı’ ve CHP

Her seçim döneminde liderler “Size en iyi ben hizmet ederim” iddiasıyla gelir ve seçmenden oy isterler.

Seçmen, “hizmetkâr” olarak seçeceği liderden mal ve can güvenliğinin sağlanmasını ve refahının artırılmasını bekler. Bu nedenle ona yetki ve para verir!

Ama bazen seçilerek görevlendirilmiş olan “hizmetkâr”, efendisi olan seçmene güvenlik ve refah vereceğine, iktidar hırsıyla onu soymaya ve dövmeye başlar; cebinden parasını alır, hapse atar, malına mülküne el koyar.

Bunu da “Ben Devletim” diye, efendisi olan milleti kaba kuvvetle, şiddetle korkutarak ve sindirerek yapar!

Elbette, kaba kuvvetin, şiddetin, korku ve sindirme sürecinin gerisinde bir de “ikna süreci” vardır:

İktidardaki parti veya lider bunu “Ben devletim, benim aklım senin aklından üstündür; senin çıkarını ben senden iyi bilirim” diye seçmene yutturmaya kalkar.

Tarih, kendini “Devlet” yerine koyan siyasal iktidarların ve liderlerin yaptıkları zulümlerle ve cinayetlerle doludur.

Demokratik rejimlerde, Anayasalar, Anayasa Mahkemeleri ve Siyasal Partiler, seçilmiş hizmetkârların yani iktidarların “Ben Devletim, benim aklım Devlet Aklıdır, seni hem soyarım, hem döverim” aldatmacasını engellemekle yükümlüdürler.

Dolayısıyla bir muhalefet partisi hele hele bir ana muhalefet partisi asla “Devlet Aklı” diye, kendisinin üstünde olan bir siyasal otoriteden söz edemez.

Bunu söylediği anda, Demokratik Rejimi tahrip ederek kendisini devlet yerine koyan bir iktidarın dümen suyuna girmiş ve muhalefet görevine ihanet etmiş olur!

CHP içindeki “Butlancı” ekibin niçin kamuoyu ve CHP seçmeni tarafından haksız görüldüğü, bu ekibin görüşlerini aktaran Kuşoğlu’nun aşağıdaki yorumlarından anlaşılıyor:

Mehmet Ağar ile işbirliği yaparak siyasete giren ve sağdan sola dönerek CHP’ye transfer olan Bülent Kuşoğlu’nun T 24’de Cansu Çamlıbel ile yaptığı söyleşide “Devlet Aklı” konusunda söyledikleri çok yanlıştır ve Demokratik rejime aykırıdır.

İlgili bölümü, kendisine haksızlık etmemek için, haber metninden aynen aktarıyorum. Sorular da yanıtlar da önemli.

Çamlıbel: Mesela 19 Mart sürecinde CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in yaptığı mitingler için “Bu kadar mitinge ne gerek var?” cümlesini ben bizzat Kemal Bey’in ağzından duydum.

Toplumsal muhalefet zirvedeyken “Mitinglere ne gerek var” diyebildi. Keza Bahçeli’nin “Sokaklara dökülmeyin” uyarısı benzer bir şey aslında.

Yani devlet aklının CHP için uygun gördüğü bir muhalefet biçimi var sanki…

Kuşoğlu: “Devlet aklı”ndan ben devlette çalışanların, devlet bürokrasinin aklını anlıyorum. Bunlar isimlendirilemez.

Güvenlik konularında, maliye ve Hazine’yi ilgilendiren konularda oturdukları koltuklar dolayısıyla, kendilerine gelen bilgiler, yaptıkları değerlendirmeler dolayısıyla bir etkileşim söz konusu oluyor ve bir akıl ortaya çıkıyor.

İşte o, devlet aklı. O devlet aklının arkasında yabancının olmaması lazım, arkasında başka akılların olmaması lazım. Temiz olması lazım o aklın. Kastettiğim o. Yani böyle derin devlet gibi bir şeyi kastetmiyorum.

Çamlıbel: Bugün Türkiye’de olan her şeyi, mahkeme kararları dahil, kurgulayan devlet aklının sizin ifadelerinizle “temiz, arkasında yabancı olmayan, arkasında başka akıllar olmayan” bir akıl olduğuna emin misiniz?

Kuşoğlu: Bunu söyleyemem ama bir devlet aklı olduğunu söyleyebilirim. Ne kadar temiz olduğunu bilmiyorum.

Bir tane devlet aklı da yok zaten. Ama tarihsel gelişime bakarsak devlet aklı Osmanlı’dan bugüne Türkiye’de hep etkili oldu. Onun için Türkiye’de devlet aklını küçümsememek lazım. Şu anda da siyaset çok zayıfladığı için, parlamento zayıfladığı için, siyasetçi zayıf olduğu için devlet aklı ön planda.

Kuşoğlu: Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi özellikle siyaseti zayıflattı.

Çamlıbel: Onu da devlet aklı Cumhurbaşkanı Erdoğan ile birlikte kurgulamadı mı?

Kuşoğlu: Sanmıyorum onu. Biliyorsunuz onun arkasında başka güçler vardı.

Kuşoğlu: Mesela Amerikan büyükelçisi de açıklama yapmıştı, “Biz de bunu istiyoruz” demişti.

Bu yorumlar, açıkça İktidarı ve ABD’yi “Devlet Aklı” olarak tanımlamaktadır.

Demokratik rejimi küçümseyen bu görüşlere karşı gerek İmamoğlu gerekse Özel çok sert yanıtlar verdiler.

Ama asıl yanıt, Salı günkü CHP grup toplantısında Özel’in konuşması ve bu konuşmaya kamuoyunun ve CHP’lilerin verdiği destek ile ortaya çıktı:

Anlaşılan o ki kamuoyu ve CHP’nin temsil ettiği seçmen iradesi, İktidarın ve onun çizgisini savunanların “Devlet Aklı” aldatmacasına boyun eğmiyor!

Bugünlerin demokrasi karşıtı siyasal gelişmeleri içinde Kılıçdaroğlu’nun özgeçmişi, maliye hesap uzmanlığından SSK Genel Müdürlüğü’ne gelişi, DYP’den milletvekili olmak istemesine Demirel’in engel olması, Ecevit’e yaklaşması, Ecevit’in “Bu adamın kafası karışık” diyerek kendisini kabul etmemesi, ardından CHP’ye gelişi, Baykal’ın kaset krizinden sonra genel başkanlığa yükselişi üzerinde duruluyor.

“Siyasal iktidar”, kendini seçenlerin “hizmetkârıdır”: Her seçim döneminde liderler “Size en iyi ben hizmet ederim” iddiasıyla gelir ve seçmenden oy isterler.

TC 2. yüzyılının eşiğinde, Cumhuriyet tarihinin en derin siyasal, ekonomik ve hukuksal fetret dönemini yaşıyor.

Tarsus’ta CHP’nin Belediye Başkanı Ali Boltaç ile yaptığımız güzel bir etkinlikten sonra kaleme aldım bu yazıyı.

Şu geçtiğimiz günlerde Türkiye “mutlak butlan” kararıyla öylesine dalgalandı ki adeta başka bir şeyin önemi kalmadı ülkede. Ama yaklaşan Dünya Kupası da vardı.

Tarihten iki olay: İlki, bundan tam 54 yıl, 5 ay, 9 gün önce, tarihler 15 Aralık 1971’i gösterirken Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde ülkesine dayatılan karar metnini yırtan Pakistan Dışişleri Bakanı Zülfikar Ali Butto’nun itirazıdır.

Cumhuriyetin ilk döneminde gençlik, tam da olduğu şey olarak, ülkenin geleceğini inşa edecek özne olarak konumlandırılmıştı; bugün ise ülkenin değil iktidarın geleceğini güvende tutacak bir nesne olarak konumlandırılmaya çalışılıyor.

“Siyasal iktidar”, kendini seçenlerin “hizmetkârıdır”: Her seçim döneminde liderler “Size en iyi ben hizmet ederim” iddiasıyla gelir ve seçmenden oy isterler.

İMZA VERMEK YA DA VERMEMEK: Kötülük kazanırken direnmek mi işbirliği yapmak mı?

Bugün yaşanan inanılmaz Rejim ve Hukuk krizinin temelinde kuşkusuz, kişiliklerin de rolü var.

29 Nisan 1960 günü, Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin bahçesinde olağanüstü bir kalabalık vardı.

CHP’ye yapılan saldırı dolayısıyla, bugün sevmediğim bir kavram olan “HAİNLİK” üzerinden üçüncü “ÖVGÜ” yazımı: Hem koleksiyon tamamlansın hem Carlo Maria Cipolla ile Étienne de La Boétie’ye bir nazire olsun ve hem de “politikacılar” başta olmak üzere, “insanlık” adına evrensel bir katkı (!) yapayım diye yayımlıyorum.

Tarihsel tabanlı siyasal süreçler sadece tek bir anı belirleyen fotoğraf karelerine indirgenmemeli, bir film şeridi gibi izlenmelidir.