İyiye inanmak

Bazen bir dizenin armağan gibi kendiliğinden geldiğini, ardından er ya da geç şiirin sökün ettiğini şairler bilir.

Tıpkı öyle, bir yazıyı da bazen zihinde beliriveren bir kavram başlatır.

Köken bilimsel (etimolojik) bir irdeleme yapmak ya da başka dillerde örnekler aramak bu yazının konusu değil. (Okurlarımın bu kavramlar ve ilişkileri konusunda katkılarını almaya ve yayımlamaya hazırım.)

Genelde iyimser olmama karşın, herkes gibi, hepimiz gibi, karamsar, kötümser zamanlarım vardır.

Şu ya da bu nedenle çok fazla iyilikçi olmadığım zamanlar da ne yazık ki oluyor.

Yaşam, tarih, doğa, zaman zaman geriye çekilse, gerilese bile, hep iyiye, daha iyiye doğru ilerler.

Bu duygu onu ya haksızlığını kabul ederek geri çekilmeye zorlar ya da kötülüğünü daha da çoğaltmaya yöneltir.

Bütün insanlık tarihinde kötülüğün mutlak, kalıcı zaferine rastlanabileceğine inanmıyorum.

İyi her yeni doğumla kendini yeniler, yeni bir başlangıç yapar.

Her gün bir öncekinin tekrarı değil, yaşamda açılan yeni bir sayfadır.

Çünkü egemen sistemler, günümüzde kapitalizm ve emperyalizm, onları kendilerine, kendi var oluşlarına yabancılaştırmıştır.

Ama özellikle günümüz ABD başkanının kişiliğinde bu sistemin en kirli, en karanlık, en aşağılık, aynı zamanda en gülünç yüzünü görüyoruz.

ABD’de ve bütün dünyada, özellikle genç kuşakların bu çirkinliğin farkında olmadıklarını düşünüyorsak yanılırız.

Bu yüzün sahipleri de kendi çirkinliklerinin, asla kalıcı olamayacaklarının hiç kuşkum yok ki farkındadırlar.

Kendi ülkemizde, özellikle son günlerde yaşanmakta olanlara bakalım.

Yalan, iftira elle tutulurcasına somut, açık, çırılçıplak, utanmazca pervasız.

Konuşmalar iğreti, dik durmaya çalışmalar yapay, zorlama, inandırıcılıktan uzak.

“Dün tükürdüğünü bugün yalayanlar” dünkü hasımlarının yanıbaşında iş tutmuşlar.

Güzelim bir çağdaş Cumhuriyeti dağıtıp yok etmek için emperyalizm ve içerideki her türden yandaşları, kimisi çıkar hırsıyla, kimisi bilinçsizlikle, kimisi düpedüz hainlikle her gün yeni bir oyuna başvuruyorlar.

Çünkü kötü olduklarının içten içe çürüten duygusu, sözlerindeki yalan tınısı, her hallerinden, her sözlerinden, gizlenemeyecek kadar gözler önünde.

Yenilecekler. Yenilmek zorundalar. Çünkü kötünün direnişinin sonu kaçınılmaz olarak yaşamın devrimci yenilenmesi olmuştur.

“Tüm aileni geberteceğim, çocuklarının gırtlağını keseceğim!”

CHP’nin TBMM grup toplantı salonu tarihinin en yoğun günlerinden birine tanıklık etti!

‘Milletin heyecanını ve milli gösterileri yasaklamak için hiç kimsede güç ve kuvvet göremem.’

Bazen bir dizenin armağan gibi kendiliğinden geldiğini, ardından er ya da geç şiirin sökün ettiğini şairler bilir.

Geçenlerde kadim CHP’li bir arkadaşla karşılaştığımda gülerek “‘Yıllar sonra çalışkan, enerjik bir başkan bulduk” diyerek sevinç gösterisi yaptı.

Çatışan çıkarların uzlaştırılması sanatı olan diplomasinin başarısı, bir devletin iç durumuna, ekonomisinin ve silahlı kuvvetlerinin gücüne daha da önemlisi, iktidarın devletin gücünü kullanma iradesine, kararlılığına ve kullanabilme becerisine bağlıdır.

Bugün ülkemizde anayasayı ve yasaları tanımayan, uygulamayan Saray rejimi, yargıya verdiği talimatla istediği kararları alıyor.

Jack London’ın “Demir Ökçe”si, oligarşik düzeni çok erken tarihte sezmiş romanlardan biridir.

Bazen bir dizenin armağan gibi kendiliğinden geldiğini, ardından er ya da geç şiirin sökün ettiğini şairler bilir.

Kısa süre önce laiklik konusunda iki önemli ve kapsamlı yapıt yayımlandı…

Adalet Bakanlığı’nın bir genelgesi mi yoksa Şakran kadın kapalı cezaevi yönetiminin keyfi kararı mıdır bilmem; mahkûmlardan boyunlarında üzerinde işledikleri suçun yazılı olduğu bir suçlu kimliği taşımaları isteniyor.

Nelerdi onlar şimdi anımsamıyorum ama siyasal yaşamımızın ortasına kimi kez ve genellikle anlamı uzmanlar dışında pek bilinmeyen Arapça ya da Batı dillerinden bir sözcük düşer.

Doğma büyüme Egeli şair Hüseyin Yurttaş (1946, Foça’nın Kozbeyli köyü) son dönem şiirlerini “Susuyor Şimdi Zaman” adıyla geçen yıl kitaplaştırdı (Tekin Yayınevi).