Popun efsanevi sesleri bir araya geldi… Yeni nesilde ruh yok!

– Nil Burak: Ben tam 35 sene önce bir albüm imzası için gelmiştim. İnşallah böyle organizasyonlar çoğalır da daha sık geliriz, burası da yeniden canlanır. Ama hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Biz popun en güzel dönemini yaşadık. Hele ki o gazinolar, muhteşemdi…

◊ Seyyal Hanım siz de o gazino döneminin unutulmaz yıldızlarından birisiniz…

– Seyyal Taner: Benim öncem yoktu. Ben okul gibiyimdir. Türkiye’ye popu öğreten sanatçıyımdır. Aç dinle geçmişin kayıtlarını, halen var. 16 yaşındayken Moğollar grubuyla demir kafeste dans ediyordum. Daha yurtdışına gitmemişim, oralardan esinlenmemişim yani.

– Nil Burak: Evet, Seyyal o dönemin kadını değil, her dönemin kadını. Hâlâ onun gibi dans eden yok. Aynı anda hem dans edip hem de şarkı söylemek çok zor bir şey.

– Seyyal Taner: Yeni dönem bazı arkadaşları izliyorum. Deniyorlar ama olmuyor. Benim yaptığımı yapan hâlâ yok. Her şey teknik. Bizim zamanımızda ne barkovizyon ne platform vardı. İnanın sahne limon, portakal kasalarıyla yapılıyordu. Çok zor dönemler yaşadım. Karavan zaten hak getire! Ahşap sopalarla çarşaf gererlerdi, içinde üstümüzü değiştirirdik. Evden 20 günlük turneye diye çıkardık, o 120 gün olurdu. Her şehirde üç konser verirdik. Şimdikiler bizimle mukayese ediyorlar kendilerini ama bizim yaptıklarımızın tekrarını yapıyorlar.

– Nil Burak: Biz gerçek Batıcılarız. Benim de, Seyyal’in de ikinci ana dilimiz İngilizce. Ben sahnede altı dilde şarkı söylüyordum. Biz analog stüdyolarda saatlerce sil baştan kayıt yapardık. Tüm enstrümanlar analogdu. Şimdi her şey dijital ama ruh yok. İnsanla robot arasında fark kadar fark var.

Hiç bakmıyorlar eskiler ne yapmış, nasıl yapmış diye. Geçmişi olmayanın geleceği hiç olmaz. Bu her meslek için geçerli.

◊ Eski şarkılarla günümüzde yapılanlar arasında ne gibi farklar var?

– Seyyal Taner: 60, 70 ve 80’li yılların şarkı sözlerinde derinlik vardı, mana vardı, hikâye vardı. Şimdi inanın hiçbir şey yok. Eskileri tekrar tekrar cover yapıyorlar. Eskiden bana gelen şarkıları büyük aranjörler beni anlayarak, kişiliğimi anlayarak aranje ederdi. O şarkıları hiçbir zaman bana sunulduğu gibi sahnede sunmadım, benim kişiliğimle kuruldu tüm şarkılarım. İşte o zaman ortaya “pop-rock” diye bir şey çıktı. Bu da Seyyal Taner farkıyla oluştu.

◊ Yeliz Hanım, size de İMÇ’ye ilk ne zaman geldiğinizi soralım…

– Yeliz: Tam 52 yıl önce, daha 16 yaşındayken ilk plağım için geldim. Benim pop müzikle tanıştığım dönem duygular gerçekti. Şimdi ise yalan. Şarkılar kalemlerle A4 kâğıtlara yazılır verilirdi, şimdi hepsi yapay ve duygusuz. Yıllardır sahnedeyim, repertuvarım hep eski şarkılardan oluşuyor, hiç yeni şarkı yok. Kalbimi, burnumun direğini sızlatacak şarkılar yok artık. Ses yok, yorum yok…

Bizim dönemler çok gerçekti, bu konu tartışmaya tamamen kapalı.

◊ Müzik dünyası son dönemde yapay zekâ kullanımını tartışıyor. Siz ne diyorsunuz?

– Seyyal Taner: Üçümüz de seslerimizin kullanılmaması için resmi yollardan önlem alacağız. Seslerimizi tescil ettireceğiz. Bizim sesimizi hiçbir şekilde kullanamasınlar. Allah’a şükür biz şu an sahneye çıkan üç kadınız, yapay zekâya ihtiyacımız yok. Tamamen karşı da değiliz, yapay zekâdan destek alınabilir ama bizi asla taklit edemezler.

◊ Yeni jenerasyondan beğendiğiniz, “Düet yapabilirim” dediğiniz kimler var?

– Nil Burak: Ben Funda Arar’ı çok beğeniyorum. Bir de Cem Adrian diyebilirim.

– Yeliz: Ben Sefo’ya bayılıyorum. Onunla düet yapmak isterim. Ama bir hakkım daha varsa Cem Adrian’la da düet yapmak isterim.

– Seyyal Taner: Ben Cem Adrian’la “Mücevher” albümünde “Salvatore” şarkısını okudum. Yeni dönemden bahsediyorsak, Emir Can İğrek demek istiyorum. Ama tek kuralım yapay zekâdan destek alınmadan yapılacak!

Nil Burak, Yeliz ve Seyyal Taner sürpriz bir projeyle dinleyicileriyle buluşacaklarını açıkladı: “Biz üçümüz gazino dönemlerinde ‘Batıcılar’ olarak çalıştık. Bu üçlüyle müzikal de olur, sahne de olur. Hakan Eren’in kıymetli fikirleriyle güzel bir şey olacağı çok kesin.”