Üniformasını çıkaran hilal bıyıklı müdür

Kimin neyi nasıl tartışacağını haklı olan değil, güçlü olan belirler.

Kılıçdaroğlu mahkeme kararıyla geri döndüğü genel merkezde Özel’in ekibini FETÖ ile suçladı. Özel tarafı bir zamanlar Kılıçdaroğlu’nun bütün çevresinin iktidar tarafından FETÖ ile suçlandığını hatırlattı. Kılıçdaroğlu “Atatürk’ün partisiyiz” derken Özel peşinden gelenlerle Atatürk’ün huzuruna gitti.

İşte cumartesi günü herkes, Ankara’daki iki buluşma fotoğrafını karşılaştırırken ben “Ona ne oldu acaba” diye merak ettiğim bir polisin anılarını okuyordum. Aslında adını hatırlamasanız da tanıyorsunuz. Metin Alper’den söz ediyorum. Türkiye onu Andımız’ın kaldırıldığı günlerde, yaptığı operasyona “Andımız” adını vermesiyle ve bunu da Trabzon Emniyet Müdürlüğü sayfasından paylaşmasıyla tanıdı. Sonra ne oldu hiç bakmadık. Bugün İBB’de zabıta daire başkanı olan Alper, polis teşkilatında başından geçenlerin hikâyesini yeni çıkan Andımız kitabında anlatmış.

Alper bir polis çocuğu. Annesinin karşı çıkmasına rağmen polis olmakta ısrar etmiş. 1988’de Ankara Polis Koleji’nden, 1992’de Polis Akademisi’nden mezun olmuş. Elbette FETÖ ile sık sık karşı karşıya gelmiş. Daha 1986’da, Polis Koleji’nde ikinci sınıftayken Fethullahçı sınıf arkadaşının cebinde 28 kişilik fişleme listesi bulduklarında yaşadıkları çaresizliği şöyle anlatıyor: “Arkadaşıma safça ‘Ne yapalım? Bu listeyi komisere verelim mi’ dedim. O da çaresizliğin verdiği acı bir gülümseme ile ‘Ya sen aklını mı kaçırdın? Hangi komisere verebiliriz? Sence bu konu hakkında gerekli işlemi yapacak bir komiser var mı?’ dedi.” Alper, FETÖ’nün polislerden topladığı himmet paralarından sağlık raporlarını kontrol etmelerine, tayinlerden hazırlanan bel altı dosyalara kadar örgütün polis teşkilatı içindeki faaliyetlerine dair tanıklıklarını anlatıyor. Metin Alper, Gaffar Okkan’ı model almasıyla ve sarkık bıyıklarından anlaşılacağı gibi milliyetçi kimliğiyle kendisini onlardan ayrıştırmış. Anılarından anlaşılıyor ki 17-25 Aralık ve 15 Temmuz süreci olmasaydı, FETÖ’nün Emniyet’ten tasfiyesi başlamasaydı muhtemelen Metin Alper çoktan tasfiye edilmiş olacaktı.

Soylu’nun İçişleri Bakanlığı döneminde, Ekim 2016 kararnamesiyle ilk kez il emniyet müdürü olması, sık sık “hilal bıyıklı bozkurt” vurgusu yapması, Adıyaman’da yürüyen tütün üreticilerine yaptığı müdahale, Soylu’nun “Uyuşturucu satıcılarının bacaklarını kırın” lafını “Kafalarını kıracağız” diye bir adım öteye taşıması nedeniyle kafamda başka bir profil vardı. Muhtemelen iktidarın dehlizlerinde rahat rahat işini yapıyordur diye düşünüyordum.

Mesela A Haber izlememesi mesele olmuş. Mesela Trabzonspor’daki bloklaşmada (sonradan görüş değiştirse de) o dönem iktidarla karşı karşıya gelen Ünal Karaman ile yakın ilişkileri başını ağrıtmış.

Asıl mesele o günden sonra yaşanmış. Danıştay 8. Dairesi’nin Öğrenci Andı’nı kaldırmasının ardından, 16 Mart 2021’de, yapılan narkotik operasyonuna “Andımız” adını vermesi, mermilerle Andımız yazarak operasyonda bulunanları paylaşması o günlerde çok konuşulmuştu. Yetmemiş, stadyumlardan milli bayramlar kaldırılırken 19 Mayıs 2021’de, stadyumda bayram kutlaması buna eklenmiş.

O dönem milliyetçi kesim kendisine sahip çıksa da Alper’in adeta tasfiye süreci başlamış. 7 Temmuz 2021 kararnamesiyle Sudan’a, evet Sudan’a müşavir olarak sürülmüş.

Kararnameyle yerine Sivas Emniyet Müdürü Kenan Aydoğan getirilmişti. O gün Metin Alper’in yardımcısının “Yeni Emniyet müdürümüz aradı, bazı talimatları oldu, gerçekten biraz zorlanıyorum ancak söylemem gerek” diye aktardıklarını Metin Alper şöyle anlatıyor: “Bugün itibarıyla oranın Emniyet müdürü benim. Twitter başta olmak üzere hiçbir sosyal medya aracılığıyla en küçük bir paylaşım yapmayacaksınız. Müdürüne söyle, bir an önce evi boşaltsın. Daha sonra evle ilgili vereceğim talimatları eksiksiz yerine getirin. Son olarak da müdürünüz Emniyet Müdürlüğü önünden herhangi bir veda falan yapmasın. Böyle bir program olursa hepinizin canına okurum.”

Resmi bir vedaya izin verilmemiş. O da bir otelde veda yapmış. Sınırlı bir katılım olmuş. MHP’nin yerel siyasetçilerinin tam kadro orada olduğunu not edeyim. Veda ile beraber Trabzon Emniyet Müdürlüğü’nün tüm sayfalarından “Andımız” paylaşımı kaldırılmış.

Ayrıldıktan sonra neler yaşandığını, yine yardımcısının aktarımıyla Metin Alper şöyle anlatıyor:

“Makam odanızın girişinde vatandaşlarla ve meslektaşlarımızla çektirmiş olduğunuz ve gerçekten çok güzel görüntüler olan fotoğrafları kendi elleriyle parçaladığına şahit oldum.”

Metin Alper, 36 yıl giydiği polis üniformasını artık taşımanın yük olduğunu anlayınca Temmuz 2024’te emeklilik dilekçesi vermiş. 19 Temmuz günü veda ederken uğurlamayı bıraktım, içişleri bakanının ya da Emniyet genel müdürünün takdim etmesi gereken “Emniyet Onur Belgesi”, bir memur tarafından, dosyanın arasında mahcubiyetle verilmiş: “‘Üzülecek bir şey yok. Benim için bu belgeyi senden almak daha büyük bir onur’ dedim.”

FETÖ’nün hedefindeki polislerden organize suçlarla mücadele eski daire başkanı Emin Arslan’ın aracı olmasıyla, İmamoğlu’nun oluruyla bir hafta sonra, İBB’de zabıta daire başkanlığına getirilmiş. Halen de bu görevi sürdürüyor. Birçok çalışma arkadaşı tutuklansa da o halen dışarıda görevini yapmaya çalışıyor. Kitap, “Ne olursa olsun yürüdüğüm yol inandığım yol olacak” satırlarıyla bitiyor.

 FETÖ’cülerle kavgalı bir polis… Fethullahçı polisleri en tepelere çıkaran bugünkü hükümetin FETÖ’yle kavganın başladığı 17-25 Aralık sonrasında İstanbul Emniyet müdür yardımcısı yaptığı, Erdoğan’ın korunması görevi verdiği, 15 Temmuz’dan sonra Adıyaman ve Trabzon İl Emniyet Müdürlüğü’ne getirdiği MHP’nin de desteklediği bir kamu görevlisi… Sırf 1976’da Aksaray’da Küçük Kergi Mahallesi’nde ilkokul üniformasıyla söylediği “Ne mutlu Türküm diyene” sözünü 45 yıl sonra polis üniformasıyla söylemekte ısrar etti diye… Polis teşkilatında barınamıyor, CHP’nin kazandığı İBB’de zabıta olarak yoluna devam etmek zorunda kalıyor. Ve bu tarihsel şartlarda biz FETÖ belasını da Atatürk meselesini de iktidarın ayıbı olarak değil, muhalefet meselesi olarak konuşuyoruz. Sanırım kurumları, mahkemeleri, medyayı kontrol eden iktidarın güçle elde ettiği bir başarısı varsa o da budur!

Güç sahiplerinin düzeni değişmedikçe sorunu da çözümü de yanlış yerde arayacağız.

Siyasi partiler içinde zaman zaman ayrışmalar yaşanır; demokrasinin, siyasetin doğasıdır.

Süper Lig’de “dört büyükler” arasındaki güç savaşına yalnızca saha sonuçları üzerinden değil, mali açıdan da bakıldığında; özellikle son dönemde yaşanan şampiyonluklar aslında çok daha derin bir soru işaretine parmak basıyor: Türk futbolunda rekabet gerçekten var mı, yoksa bu yarış sadece bir illüzyondan mı ibaret?

Kimin neyi nasıl tartışacağını haklı olan değil, güçlü olan belirler.

Kemal Kılıçdaroğlu, eline verilen kuşu bile uçurumadı ama, Saray tarafından kendisine sunulan makam koltuğuna yerleşti.

Sevgili Prenses Marie, O kasvetli Viyana akşamındaki sohbetimizin verdiği cesaretle, bu kez İstanbul’un yapışkan (bu zamanlarda küresel ısınma diye bir şey var) bir gecesinde başka türlü uyuyamayacağımı anlayınca kalkıp bir süredir aklımı kurcalayan bir soruyu sizinle, bu kez bir meslektaşınız olarak paylaşmak istedim.

CHP’nin cumhurbaşkanı adayı ve İstanbul Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun hukuka aykırı biçimde üniversite diplomasının iptal edilmesi ve tutuklanmasından sonra, CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in de hukuka aykırı biçimde görevden alınmasıyla gerçekleşen darbe, CHP’nin bölünüp bölünmemesi sorununu da beraberinde getirdi.

Haziran 2025’teki birinci savaş 12 gün sürmüştü ve 12 Gün Savaşı diye kaydedilmişti.

Türkiye içeride bitmek bilmeyen siyasi hesaplaşmaların, yargı tartışmalarının ve günlük polemiklerin içinde yönünü kaybetmiş durumda.

Bayram dediğimiz şey biraz da kucaklaşma değil midir? Kırgınlıkları geride bırakmak, aynı sofraya oturmak, aynı gölgede serinlemek, aynı hafızanın içine yeniden sığabilmek…

Bir atasözü vardır: “Kurt kuzuya saldırırken sessiz kalan, kurdun tarafını tutmuş sayılır.”

Kemal Kılıçdaroğlu ile Berlin’de CHP heyetiyle Sol Parti’yi ziyaretlerinde tanışmıştık. Arka arkaya üç seçim kaybedince kendisine Almanya Parlamentosu milletvekili olarak “Demokratik ülkelerde kuraldır: Bir parti başkanı bir iki seçim kaybedince istifa eder.

Kimin neyi nasıl tartışacağını haklı olan değil, güçlü olan belirler.